شماره تماس:
    56 54 547 0912 
   
(در ایام تعطیل پاسخگوی شما هستیم)

حراج بازار آسمان
پشتیبانی
کانال رسمی...

مقالات هوانوردی
1389/08/05 00:00

هواپیمای سوخت رسان کی سی - 10 ( KC-10 A Extender )

محدود بودن ظرفیت مخازن سوخت هواپیماها مخصوصا در ماموریت های استراتژیکی مهمترین شکلی است که در این رابطه به چشم می خورد .
بمنظور مقابله با این نارسایی از مدت ها قبل کم و بیش هواپیماهای خاصی وارد عمل شده اند که قادرند با حمل مقدار قابل توجهی سوخت علاوه بر رفع نیازمندیهای خود با استفاده از تجهیزات و تکنیک های ویژه – حین پرواز – سوخت مورد لزوم هواپیماهای دیگر را نیز تامین کنند مسلم است که بهره گیری از این روش در افزایش مداومت پروازهای گوناگون از مهمترین و موثرترین عوامل به شمار می رود .
همزمان با پیشرفت تکنولوژی هواپیمایی و رشته های وابسته به آن در سالهای اخیر در طراحی و تولید هواپیماهای سوخت رسان تحولات بسیار موثر صورت گرفته است . این تحولات به گونه ای است که بزودی ماهواره های ناوبری نظامی به جای مراکز کنترل زمینی محل ملاقات هواپیماهای سوخت رسان و سوخت گیرنده را در آسمان تعیین می کنند .
ناگفته نماند صرفنظر از پیشرفت های فنی که موجب کارایی بیشتر هواپیماهای گوناگون شده است هرگونه بهبودی در زمینه سیستم های سوخت رسانی هوایی از لحاظ اقتصادی نیز جهش عظیمی را به وجود می آورد . چه از یک سو مدت زمان لازم برای انجام عمل سوختگیری در حین پرواز کاهش پیدا کرده و از سوی دیگر اصولاً سوخت کمتری به مصرف می رسد .
***
از میان قریب به دهها نوع هواپیمای سوخت رسانی که به وسیله کشورهای مختلف بویژه آمریکا و انگلیس و روسیه مورد استفاده قرار می گیرند هواپیمای اکستندر Extender با علامت فنی (KC-10 A) ساخت مجتمع هوافضا مک دانل داگلاس جزء هواپیماهی پیشرفته سوخت رسان به حساب می آید . لازم به ذکر است که این نوع هواپیما مدل تغییر یافته هواپیمای مسافری DC-10 است که علاوه بر سوخت رسان ماموریت های ترابری هوایی را هم انجام می دهد .

تاریخچه :

تا اواخر سال 1981 هواپیمای سوخت رسان و متعارف نیروی هوایی آمریکا را نوع تغییر یافته جت مشهور ( بوئینگ – 707 ) موسوم به KC-135 تشکیل می داد اما گذشت زمان نقلط ضعف آن را به خوبی مشخص کرد نقطه ضعف هایی مانند داشتن موتورهای توربوجت قدیمی و پرمصرف – فرسودگی اوات در اثر استفاده مستمر – طولانی بودن باند پروازی مورد نیاز برای نشست و پرواز – قدیمی بودن سیستم های سوخت رسانی – کهنه شدن اسکلت بندی و سایر قسمت های بدنه که احتیاج به مراقبت و بازبینی های مکرر قبل و بعد از پرواز را موجب می شود . علاوه بر همه این موارد با توجه به مداخله آمریکا در گوشه و کنار جهان این هواپیما سالیان طولانی ست که کارایی خود را برای نیروی هوایی این کشور از دست داده است .
روی همین اصل و به موازات طرحهایی که برای نوسازی و بهبود بخشیدن به سیستم های مختلف KC-135 بمورد اجرا گذاشته می شد از اوائل سال 1970 برنامه هایی هم به منظور وارد عمل ساختن هواپیماهای سوخت رسان ( تانکر ) بزرگ تر و پیشرفته تری پی گیری می گردید . هواپیماهایی که می بایست جانشین تانکر KC-135 گردد . پس از مطالعات اولیه تقاضای نیروی هوایی آمریکا مبنی بر خرید هواپیمای سوخت رسان جدید به اطلاع کمپانی های سازنده رسانده شد . در این میان دو مجتمع هوافضای عمده یکی بوئینگ با هواپیمای جامبوجت 747 و دیگری مک دانل داگلاس با هواپیمای پهن پیکر DC-10 که هر یک به منظور فروش هواپیمای تولیدی خود و تبدیل آن به تانکر سوخت رسان تبلیغات گسترده ای را آغاز کرده بودند درگیر رقابت بسیار فشرده ای شدند .
برری ها و ارزیابی های نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا برای انتخاب هواپیمای سوخترسان جدید تا سال 1977 به طول انجامید سرانجام در 19 دسامبر همین سال هواپیماهای DC-10 ساخت کمپانی مک دانل داگلاس از جانب این نیرو برگزیده شد .
هواپیمای جدید که اکستندر نامگذاری شد در حقیقت 88 درصد آن را همان هواپیمای مسافربری مشهور DC-10 تشکیل می دهد که از سال 1971 وارد خدمت شده بود .
اولین نمونه تغییر یافته DC-10 در اول آوریل 1980 با علامت فنی KC-10 خط تولید را ترک کرد . این هواپیما در 12 ژوئیه همان سال نخستین پرواز خود را انجام داد و در 17 مارس 1981 به نیروی هوایی آمریکا تحویل داده شد .

* تغییرات انجام شده در اکستندر در مقایسه با مدل مسافربری *

گفتیم که هواپیمای تانکر – ترابری KC-10 در اصل نمونه تغییر یافته ای از مدل مسافربری DC-10 است برای آنکه یک هواچیمای مسافربری را به یک هواپیمای سوخت رسان – ترابری تبدیل کرد می بایست اقدامات متعددی انجام گیرد که مهمترین آنها عبارتند از :
1- برداشتن پنجره ها در عرشه فوقانی هواپیما و دریچه هایی که در انبار در قسمت تحتانی وجود دارد
2- تعبیه فضای کافی برای خدمه و پرسنل و خدمات لجستیکی
3- تعبیه سیستم های لازم برای سوخترسانی حین پرواز
4- تعبیه چراغ های راهنما برای آگاهی دادن و تنظیم محل هواپیماهایی که قصد استفاده از سوخت هواپیمای تانکر را دارند .
5- تعبیه فضای لازم در انتهای هواپیما برای سیستم ها – لوازم – خدمه سوخت رسان
6- تعبیه مخزن های اضافی در بدنه اصلی و بالها برای حمل سوخت بیشتر
7- تعبیه لوله تلسکوپی شکل برای تحویل سوخت در انتهای هواپیما

* خصوصیات و مقدورات عملیاتی *

همانگونه که اشاره شد اکستندر KC-10 یک هواپیمای دومنظوره است یعنی هم در نقش هواپیمای سوخت رسان عمل می کند و هم قادر به حمل مقدار قابل توجهی بار است .
هر هواپیمای اکستندر دارای هفت مخزن سوخت یکپارچه و بدون لحیم کاری است چهار عدد از این مخازن در بخش عقب بال ها جاسازی شده اند و سه تا نیز در بخش جلویی – در قسمت مرکزی بدنه اصلی و در عرشه تحتانی قرار گرفته اند . یک سیستم تهویه دمای این نواحی را در حد مطلوب نگهداری می کند /
در صورتیکه هواپیما با مخازن مملو از سوخت مجبور به فرود اضطراری شود مخزن های سوخت به وسیله ستون های مخصوص فولادی و نیز مکانیزم های ضربه گیر که در نقاط مناسب قرار گرفته اند محافظت می شوند در قسمت زیرین بدنه اصلی هواپیما صفحات و دریچه هایی تعبیه شده که دسترسی آسان به مخازن سوخت را برای بازدید های گوناگون میسر می سازد.
به طور کلی گنجایش تمام مخزن های سوخت هواپیمای اکستندر بالغ بر 161511 کیلوگرم است از این مقدار 108213 کیلوگرم در مخازن بال ها و 53298 کیلوگرم در مخزن های داخل بدنه نگهداری می شود .
بخش حمل کالای KC-10 در عرشه فوقانی هواپیما قرار دارد . این قسمت با ابعاد 7/5 متر پهنا و 5/2 متر ارتفاع در حجمی برابر 346 متر مکعب می تواند تا 77112 کیلوگرم بار را در خود جای دهد .

*وضعیت خدمه و سایر سرنشینان *

اکستندر هم مانند سایر هواپیماهای مشابه دارای دو نوع خدمه است . عملیاتی و پروازی . تعداد معمولی خدمه پروازی این هواپیما 5 نفر است ضمنا همیشه 6 نفر هم به عنوان ذخیره در هواپیما حضوردارند . ورود و خروج افراد از هواپیما در شرایط عادی از دو درب راست و چپ صورت می گیرد یک درب دیگر نیز در انتهای هواپیما قرار دارد که ویژه خدوه عملیات سوخت رسانی است از درب اخیر سایر سرنشینان هم در شرایط اضطراری می توانند استفاده کنند . تعداد پرسنل عملیات سوخت رسانی به سه نفر می رسد که عبارتند از :
اپراتور – ناظر و معلم ( در صورتیکه ماموریت آزمایشی باشد )

* بخش سوخت رسانی *

این بخش که اصطلاحاً ایستگاه سوخت رسانی نامیده می شود در عقب بدنه اصلی جای دارد در این قسمت سه نفر پرسنل مربوطه در کنار صفحه کنترل و نمایش وضعیت ماموریت خود را انجام می دهند .
از خصوصیات مهم این بخش این است که اولا در آنجا از میزان سروصدای ناشی از موتورهای هواپیما به حداقل کاهش پیدا می کند ثانیا سیستم تهویه کاملا جداگانه ای تنظیم حرارت آن را به عهده دارد .
ایستگاه سوخت رسانی که محیط آن دارای فشار هوای کاملاً مناسب است دارای یک پنجره بزرگ می باشد که امکان مشاهده بخش پائین و زیر هواپیما را از عقب و از چند جهت به طور کامل ممکن می سازد همچنین توسط یک پریسکوپ شبیه دستگاهی که دید سطحی زیر دریایی هارا تامین می کند کنترل فضای اطراف محل سوخت رسانی از 360 درجه کاملا امکان پذیر می گردد .
عمل سوخت رسانی با استفاده از لوله ای صورت می گیرد که توسط یک کامپیوتر تمام رقومی لحظه به لحظه آن کنترل می شود.
هواپیمای KC-10 دارای سیستم سوخت رسانی Flying Boom و قیفی شکل است .

* برتری های سیستم سوخت رسانی اکستندر *

  
سیستم سوخت رسانی هواپیمای تانکر KC-10 با تانکر KC-135 تفاوت می کند و بهبودهایی پیدا کرده است . این بهبودها بویژه در زمینه های زیر بخوبی پیدا است .
1- کنترل جانبی بیشتر لوله هنگام سوخت رسانی
2- افزایش طول – طول لوله سوخت رسانی زمانیکه تا حداکثر امتداد یافته باشد به 8/17 متر می رسد این رقم سه متر طولانی تر از لوله سوخت رسانی KC-135 است .
3- قابلیت تحویل سریع تر سوخت – این هواپیما 5680 لیتر سوخت را در دقیقه به هواپیمای سوخت گیرنده تحویل می دهد . این میزان در مقایسه با 3407 لیتر سوختی که KC-135 در هر دقیقه تحویل می دهد تفاوت چشمگیری دارد .

هواپیمای سوخترسان- ترابری پیشرفته ی نیروی هوایی ایالات متحده است که بر اساس هواپیمای دی سی 10 ساخته شده است .کمپانی مکدانل داگلاس در 1977 برنده ی مناقصه ی تولید هواپیمای پیشرفته سوخترسان گردید که با خرید مکدانل داگلاس توسط بوئینگ کمپانی اخیر وارث کی سی 10 گردید.کی سی 10 یک سوخترسان دوربرد است که برای افزایش مداومت پروازی و شعاع عملیاتی جنگنده های نیروی هوایی ایالات متحده طراحی شده است با ایتن همه می تواند به عنوان یک هواپیمای ترابری سنگین نیز همچون سی 5 و سی 17 ایفای نقش کند.هدف از تولید این هواپیما رفع محدودیت برد در کی سی 135 است و با توجه به قیمت گزاف به عنوان مکمل کی سی 135 انجام وظیفه می کند.
این هواپیما توانایی سوخترسانی به کلیه ی هواگردهای ایالات متحده را داراست و برد فوق العاده ی آن این امکان را برای نیروی هوایی ایالات متحده مهیا می سازد که به هر هواپیمای آمریکایی در هر نقطه ای از جهان سوخترسانی کند.حجم بالای مخازن کی سی 10 به تنها یک فروند از این هواپیما امکان می دهد تا به بیش از یک اسکادران جنگنده سوخترسانی نماید ، علاوه بر آن تغییر کاربری کی سی 10 از سوخترسان به ترابری و بلعکس به راحتی و بدون نیاز به تغییرات اساسی امکان پذیر است.تعمییر و نگه داری این هواپیما نیز بسیار مناسب است و در ازای هر 30 هزار ساعت پرواز تنها به 2043 ساعت پشتیبانی نیازمند است این هواپیما در نقش ترابری می تواند تا 75 نفر نیرو و 76 هزار و 560 کیلوگرم بار را در مسافتی 7 هزار و 40 کیلومتری حمل نماید اما در نقش سوخترسان برد این هواپیما به 18 هزار و 400 کیلومتر می رسد.این هواپیما از سه موتور توربوفن پر قدرت CF-6-50C2 محصول جنرال الکتریک استفاده می کند که هر موتور 23 هزار و 625 کیلوگرم نیرو تولید می کند.طول هواپیما 54،4 متر و فاصله ی دو سر بال آن 50 متر و ارتفاع آن 17،4 متر است.حداکثر سرعت 990،4 کیلومتر و حد اکثر ارتفاع پروازی 12727 متر می باشد.حداکثر وزن هواپیما 265500 کیلوگرم و حداکثر سوخت قابل حمل 342 هزار پوند است.

قیمت هر فروند کی سی 10 بر اساس ارزش دلار در سال 92 برابر با 86 میلیون و 300 هزار دلاراست. این هواپیما 4 سرنشین دارد که شامل 2 خلبان مهندس پرواز و مسئول سوخترسانی است. این هواپیما از مارس 1981 به خدمت نیروی هوایی ایالات متحده درآمده و ناوگانی 59 فروندی را برای آن نیرو شامل می شود.(60 فروند سفارش داده شده- سرنوشت 1 فروند نامشخص است)این هواپیما البته با یک نقطه ضعف احتمالی روبرو است و آن تعداد اندک نمونه ی تجاری آن دی سی 10 است که احتمالا هزینه های پشتیبانی آن را در دراز مدت افزایش خواهد داد.ناوگان کی سی 10 های آمریکا در سال 2007 یک برنامه جامع مدرنیزاسیون را در بدنه – سیستمهای الکترونیک – سیستم های ناوبری و پروازی و سیستمهای سوخترسانی پشت سر گذاشته اندکی سی 10 به عنوان دوربرد ترین سوخترسان ایالات متحده نقش موثری در عملیات 1991 آمریکا علیه عراق ایفا نمود و همراه خواهر کوچکترش کی سی 135 در مجموع بیش از 51700 عملیات سوخترسانی انجام داده و بیش از 475 میلیون لیتر سوخت را به دیگر هواپیماها منتقل نمودند.کی سی 10 دارای 7 مخزن نگه داری سوخت است که 4 تای آن در بالها و 3 تا در بدنه تعبیه شده اند.مسئول انتقال سوخت می تواند مستقیما می تواند هواپیمای دریافت کننده را از یک پنجره ی عریض ببینداین هواپیما از یک سیستم دیجیتالی انتقال سوخت fly-by-wire استفاده می کند که 4180 لیتر سوخت در دقیقه را به هواپیمای دریافت کننده پمپاژ می کند.یک سیستم هوشمند خودکار عملیات انقال سوخت را آغاز و کنترل کرده و آن را پایان می دهد.برای افزایش برد کی سی 10 می نوان از طریق یک کی سی 10 دیگر یا کی سی 135 به هواپیمای اول سوخترسانی کرد.کی سی 10 در حالت ترابری فضایی به وسعت 346 متر مربع را در اختیار استفاده کنندگان قرار می دهدنیروی هوایی ایالات متحده ناوگان کی سی 10 های خود را در دو ایالت متمرکز ساخته تا هم هزینه های تعمییر و نگه داری آنها را کاهش دهد و هم به تمامی نقاط جهان دسترسی داشته باشد ، یک پایگاه در ایالت نیوجرسی در شمال شرقی ایالات متحده و دیگری در کالیفرنیا در جنوب غربی آن کشور است.

KC-135 Stratotanker

بین سال های 1957 تا 1965، شرکت بوئینگ تعداد 732 تانکر سوخت رسان هوا به هوای کی سی 135 با لقب استراتو تانکر را برای نیروی هوایی آمریکا به طراحی و تولید رساند. نیروی هوایی آمریکا، هنوز هم حدود 550 فروند هواپیمای استراتو تانکر را در اختیار داشته و برای ارتقاء و بهبود آن ها نیز برنامه هایی را چون نصب موتورهای جدید سی اف ام اینترنشنال و سیستم های اویونیکی جدید را در دست اجرا دارد. از این نوع هواپیما تعداد 11 فروند در اختیار فرانسه، 7 فروند در اختیار ترکیه و 4 فروند در اختیار سنگاپور می باشد. ماموریت اصلی این هواپیما انجام سوخت دهی هوا به هوا می باشد. این هواپیما می تواند به خوبی نقش یاری رسان هواپیماهای خودی که می خواهند مسافت های زیاد را طی نمایند تا به هدف برسند، ایفا نماید. این هواپیما از چهار موتور توربوفن با قدرت تولیدی 22.000 پوند که در زیر بال های 35 درجه به عقب برگشته این هواپیما نصب گشته اند، برای پیشرانش بهره می برد که البته در مدل های ابتدایی این هواپیما، به جای این نوع موتور از موتورهای توربوجت استفاده می شد. وزن کلی این هواپیما هنگام برخاست گاهی به حدود 146 تن نیز رسیده و تقریباً تمام بنزین داخلی این هواپیما می تواند برای سوخت دهی تخلیه شود. لوله یا مجرای اصلی سوخت دهی، در قسمت زیر دم این هواپیما واقع شده که به صورت یک لوله بلند با بالچه هایی در انتهای آن می باشد. این لوله سوخت دهی، در هنگام استراحت یا بیکاری، در زیر بدنه هواپیما جمع می شود.
طول این هواپیما و طول دو سر بال های آن، هر دو برابر و به میزان 40 متر می باشد که از این جهت، بیشتر شبیه به هواپیمای بوئینگ 707 می باشد. این هواپیما قادر است با حداکثر سرعتی معادل 918 کیلومتر بر ساعت کروز نموده و فاصله ای معادل 18.000 کیلومتر را برای انجام عملیات بپیماید. همچنین، در مقایسه با دیگر هواپیما ها در این کلاس، این تانکر دارای سقف پرواز نسبتاً بالایی به میزان 15 کیلومتر از سطح دریا می باشد. تعداد خدمه این هواپیما، می تواند 4 یا 5 نفر به صورت متغیر باشد و همینطور این تانکر قادر به حمل بالای 80 مسافر و 30 تن بار اضافه نیز می باشد. در نبردهای هوایی، این هواپیما کار جنگنده ها را بسیار آسان ساخته و دیگر لزومی ندارد که خلبانان نگران کمبود سوخت خود باشند، چرا که این هواپیما ها به وفور در آسمان حاضر شده و عملیات سوخت دهی را انجام داده و بمب افکن های دوربرد را، به بمب افکن های میان قاره ای و بدون محدودیت می سازند. به طوری این که این تانکر، در عملیات طوفان صحرا که چند سال پیش بر ضد عراق توسط آمریکا روی داد، نقش بسیار گسترده و پر اهمیتی را در سوخت دهی به هواپیماهای جنگنده و آواکس آمریکایی ایفا نمود و قطعاً بدون وجود چنین هواپیماهایی، انجام عملیات هوایی به صورت چنین گسترده ای، امکان پذیر نمی بود، چرا که میزان سوخت حمل شده توسط هواپیماهای جنگنده اغلب برای انجام کامل یک ماموریت کافی نبوده و مسلماً نیاز به یک هواپیمای سوخت رسان در این جا بسیار ضروری خواهد شد. در صورت نبود هواپیماهای تانکر، جنگنده ها و بمب افکن می بایست فرودگاهی خودی یا متحد برای نشستن و سوخت گیری مجدد پیدا نمایند که البته چنین کاری، در هر جا امکان پذیر نمی باشد؛ و حتی در صورت یافتن مکان مناسب، فقط با یک حساب سرانگشتی می توانید هزینه و وقت بسیار تلف شده در طی چنین عملیاتی را محاسبه نمایید. استراتو تانکر در طی سالیان خدمتش، به جز وظیفه اصلی اش، وظایف و ماموریت های دیگری نیز چون پست فرماندهی و شناسایی نیز به آن واگذار شده است. تا چند سال دیگر، قرار بر این است که این هواپیما به منظور افزایش قابلیت اطمینان و گسترش امکانات آن، وارد برنامه ارتقاء گردد. ارتقای امکانات این هواپیما شامل سیستم های تماس رادیویی، ناوبری و سیستم های حفاظت خلبانان می شود که به نظر می رسد برای مرتفع ساختن نیازهای آینده کافی باشد.

کی سی 135 یک هواپیمای سوخترسان میان برد است که توسط کمپانی بوئینگ و بر اساس طرح 707ساخته شده است در ایران به اشتباه از این هواپیما به عنوان کی سی 707 نام می برند .کی سی 135که در سال 1956 به نیروی هوایی ایالات متحده پیوسته و به عنوان یکی از ماندگارترین هواپیماهای این نیرو هم اکنون نیز در خدمت قرار دارد از 4 تا 5 خدمه برخوردار است.طول هواپیما 40.8 متر ، ارتفاع آن 11.5 متر و فاصله ی دو سر بال آن 39.2 متر است.حداقل وزن هواپیما 53654کیلوگرم و حداکثر وزن آن145125 کیلوگرم است.این هواپیما از 4 موتور توربوجت پرات و ویتنی J-57-P-59W استفاده می کند که هر کدام تا 11 هزار پوند (در شرایط آب و هوایی مرطوب) نیرو تولید می کنند.( توان هر موتور در آب و هوای گرم و خشک تا8 هزار پوند کاهش می یابد)حداکثر سرعت کی سی 135 در مدل R برابر با 976کیلومتراست وحداکثر تا 15152متر ارتفاع می گیرد ، حداکثر برد 14720 کیلومتر (9200 مایل) و برد عملیاتی با حداکثر وزن 1840 کیلومتر(1150 مایل) است.نیروی هوایی ایالات متحده 550 فروند کی سی 135 را به خدمت گرفته که بر اساس آمار تا سال 2002545 فروند شامل 134 فروند مدل E و 411 فروند از مدل R کماکان در سرویس قرار دارند.نیروی هوایی آمریکا به دنبال جایگزین کردن مدل E این هواپیماها با نسل جدیدی از سوخترسانها است که سفارش حداقل 100 فروند سوخترسان رسان جدید را شامل می شود.این برنامه ی جایگزینی که با جنجالهای فراوانی روبرو است احتمالا با پیروزی کی سی 767 بوئینگ روبرو خواهد شدکی سی 135که از جنگ ویتنام بدین سو همواره در تمامی نبردهای هوایی آرتش ایالات متحده حضور داشته است می تواند در حالت ترابری تا 80 مسافر و 83000 پوند بار حمل نماید و در حالت سوخترسان تا 202800 پوند سوخت حمل نماید.این هواپیما که در ابتدا جهت پشتیبانی از بمب افکن های دورپرواز نظیر بی52 ساخته شده بود حال هم در آسمان و هم بر روی زمین می تواند به هواگردهای گوناگونی سوخترسانی کند.غلاف سوخترسانی کی سی 135 می تواند 6500 پوند سوخت را در دقیقه منتقل نماید که برابر با سوخت مصرفی یک اتوموبیل طی یک سال است.متصدی سوخترسانی از طریق یک سیستم رادیویی ارتباط لازم را با هواگرد دوم برقرار می کند .لوله ی سوخترسانی یک شانزده هم اینچی(هر اینچ برابر با 2.5 سانتیمتر است) این هواپیما از یک ساختار نایلونی فوق العاده محکم ساخته شده که هر 80 پوند آن توانایی مقاومت در برابر 7 تن سوخت را داراست..
746 فروند کی سی 135 و خواهر صرفا ترابری اش موسوم به سی 135 طی یک برنامه ی 13 ساله از 1988 مورد بهسازی و بروز رسانی قرار گرفتند که طی این برنامه تنها در یک مورد بیش از 1500 (square feet) آلمینیوم در قسمت بالها تعویض شد .تنها در بالها بیش از 546 قسمت ، 32200 اتصال فولادی و 19200 پرچ آلمینیومی تعویض شدند.موتورهای این هواپیما نیز تعویض شدند تا کی سی 135 از موتورهای توربوفنF108-CF-100محصول کمپانی CFM-International استفاده نماید این موتورهای نوین به کی سی 135 امکان می دهد 50 درصد سوخت بیشتری حمل می کنند 25 درصد هزینه ها را کاهش دهد و 96 درصد صدای کمتری تولید کند.هر کدام از این موتورهای جدید 10 هزار کیلوگرم نیرو تولید می کنند.در سال 2000 نیز 198 فروند از ناوگان این هواپیما در زمینه های ناوبری مورد بازبینی و بهسازی قرار گرفتند.در سال 2002 نیز سیستم های مربوط به تعیین ارتفاع و مصرف سوخت و(RVSM) Reduced Vertical Separation Minimums دربیش از 190 فروند کی سی 135 مورد اصلاح و بهسازی قرار گرفتند.قیمت 1 فروند مدل A برابر با 26میلیون و 100 هزار دلار و قیمت 1 فروند مدل R برابر با 56 میلیون دلار است.مدل R این هواپیما خود در بلاک های 10 – 20 – 25 و 30 ارائه شده است.از کی سی 135 علاوه بر مدلهای A ، E ، R دو مدل Q-T برای سوخترسانی ویژه به هواپیمای SR-71 و مدل KC135R-AIT برای سوخترسانی در آب و هوای قطبی نیز ساخته شده است.

نظرات

نظر شما جهت ثبت نظر خود در وب سایت عضو شوید
برچسب ها :