شماره تماس:
    56 54 547 0912 
   
(در ایام تعطیل پاسخگوی شما هستیم)

حراج بازار آسمان
پشتیبانی
کانال رسمی...

مقالات هوانوردی
1389/05/08 00:00

سوخت هواپیما

سوخت گفته شده به دلیل دارا بودن خلوص بالا یعنی نداشتن مواد گوگردی و اسیدیته پایین پس از افزایش مواد افزودنی مورد نیاز مستقیما مورد استفاده قرار می‌گیرد.

خواص فیزیکی سوختها : ( Physical properties of fuel )

بدیهی است سوختهای بنزینی و سوخت نفتی jp4 در فشار و دمای معمولی و داخل ظرفهای مشخص مشتعل میشوند ولی سوختهای jp1 و jp5 تحت این شرایط مشتعل نمیشوند ولی ممکن است در سقوط هر هواپیما مقداری از این سوختها به روی قسمتهای داغ موتور پاشیده شده و ایجاد خطر نماید و به یکباره مشتعل شود .

jp1 به سهولت آتش میگیرد و تولید گرمای زیادی میکند . مثل وقتی که سوخت نفتی و jp4 آتش میگیرند . هر چند گسترش شعله در هر کدام از سوختها متفاوت میباشد . با انجام آزمایشات متعدد جدول زیر را نتیجه داده است که مقدار گسترش شعله را نشان میدهد :

Fuel : rate of flame spread

Avgas : 215 -245 m/min

Avtur : 30 m /minorfess

سرعت پخش شعله میتواند تندتر از جدول بالا باشد به شرطی که سوخت به شکل گاز درآمده باشد .

مخازن سوخت : ( Fuel tanks )

مخازن سوخت بکار رفته در هواپیما از لحاظ تعداد و ساختمان متفاوت هستند ولی همه آنها در هر هواپیما به هم وصل میباشند که این محل معمولا" میتواند بال و یا جاهای دیگر بدنه هواپیما باشد ، مخازن سوختی که عمدتا" در هواپیما کاربرد دارد عبارتند از :

تانکهای غیر قابل انعطاف یا تانکهای محکم و سفت : ( Rigid tanks )

این تانکها معمولا" ورقه هایی از جنس آلومینیوم یا دورآلومین هستند که داخل این مخازن تیغه هایی تعبیه شده ت از جابجایی زیاد سوخت در داخل جلوگیری کند که البته این جابجایی ها در حرکت های چرخشی هواپیما زیاد است .

. مخازن اصلی : ( Integral tanks )

این مخازن قسمتی از ساختمان بدنه هواپیما میباشد که بصورت مخازن نفوذ ناپذیری ساخته شده اند و این مخازن عمدتا" در بالهای هواپیما دیده میشود ولی در نقاط دیگر بدنه هواپیما نیز ممکن است وجود داشته باشد. هر حادثه و تصادف و برخوردی میتواند این مخازن را از شکل طبیعی خود خارج کند و یا باعث شکاف اتصالات و حرکت سوخت شود .

. مخازن قابل انعطاف : ( Flexible tanks )

این مخازن جعبه هایی قابل انعطاف از جنس پلاستیک و یا مشابه آن میباشد که توسط موادی بطور مناسب در بالها و یا نقاط دیگر بدنه تعبیه شده اند و این مخازن بوسیله فشار و پیچ هایی دو سر دنده ای در خود محکم شده اند. مزیتی که این نوع مخازن دارند این است که تکان هایی که بر اثر حوادث مختلف بوجود می اید اغلب آسیبی به این مخازن نمیزند مگر اینکه این مخازن توسط فلزات نوک تیز و دندانه دار بریده شود . ، هر چند از معایب این نوع مخازن میتوان از انتشار بخارات سمی که در اثر احتراق و سوختن خود این مخازن بوجود می آید را نام برد .

مخازن سوخت کمکی : ( Auxiliary tanks )

این مخازن در بیشتر هواپیماهای با طول پرواز زیاد بکار گرفته میشود و در محل های مناسبی از هواپیما مثل زیر بال یا بدنه و یا نوک بالها به مخازن اصلی اضافه میشوند و گهگاهی نیز در خود بدنه هواپیما کار گذاشته میشوند .قابل ذکر است مخازنی که در نوک بالها استفاده میشود حتما" باید از جنس فایبر گلاس ساخته شده باشد ولی مخازن بزرگتری نیز هستند که از فلزات ساخته شده اند تا فشارهایی را که به آنها وارد میشود را تحمل کنند با توجه به اینکه اغلب سوخت این مخازن در ساعات اولیه پرواز به مصرف میرسند لذا این سوختها سبب افزایش احتمال آتش سوزی نمیشوند و اگر حالت اضطراری برای هواپیما در حین پرواز اتفاق بیافتد خلبان میتواند این مخازن را از هواپیما جدا کند.

انواع سوخت‌ها:

سوخت JP-1
این سوخت توسط فرانک وایت به وجود آمد این نوع سوخت دارای نقطه انجماد پایین بوده یا می‌توان گفت همان نفت است و ویژگی اصلی این سوخت این است که بیشترین گرما را در واحد حجم تولید می‌کند و از خاصیت روغن‌کاری خوبی برخوردار است. روشن کردن موتورها در هوای سرد با این نوع سوخت مشکل است و در ارتفاعات سبب خاموش شدن موتورها می‌گردد.
سوخت JP-2
این سوخت در سال 1945 ساخته شد و ترکیب بنزین و نفت می‌باشد که بیشترین درصد آن را نفت تشکیل می‌دهد. سوخت جی‌پی 2 بدلیل پیشرفت شتابان صنعت هواپیمایی نتوانست پاسخگوی نیاز باشد اما زمینه‌ای برای تهیه سوخت‌های بعدی شد.
سوخت JP-3
این سوخت در سال 1947 تولید شد و آمیزه‌ای از 65 تا 70 درصد بنزین و 30 تا 35 درصد نفت می‌باشد و این سوخت سبب شد که مشکل روشن نشدن موتورها در سرما برطرف شود و همچنین در ارتفاعات روشن کردن موتور بهبود یافته است ولی این سوخت گرایش زیادی به بخار شدن دارد که سبب خاموش شدن موتورها می‌شود.
سوخت JP-4
این سوخت در سال 1951 تهیه شد و از 65 درصد گازوئیل و 35 درصد نفت تشکیل شده است اما فشار تبخیر آن بسیار پایین است و بین 2 تا 3 پوند فشار می‌باشد. کاهش فشار تبخیر سبب کاهش سوخت در تانک می‌گردد و خاموش شدن موتور بر اثر تبخیر شدن سوخت کاهش می‌یابد. علامت ناتو این سوخت F40 می‌باشد.
سوخت JP-5
این سوخت دارای نقطه اشتعال بالا است یعنی 140 درجه فارنهایت و کم تبخیر می‌شود. برد تقطیری آن 550-350 درحه فارنهایت بوده و نقطه انجمادش 55- درجه فارنهایت می‌باشد و مشکل روشن کردن موتورها در هوای سرد و روشن کردن دوباره‌ی موتور در ارتفاعات رو به کاهش می‌باشد و علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-6
این سوخت برای هواپیماهایی است که دارای موتور جت و سرعتشان بیش از سرعت صوت باشد تولید می‌گردد. نقطه انجماد این سوخت 65- درجه فارنهایت است بنابراین به کار بردن این سوخت در هوای سرد و ارتفاعات بالا مناسب است و قابل ذکر است که علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-7
 این سوخت برای ماموریت‌های ویژه تهیه گردیده است. این سوخت کمتر در هواپیماهای نظامی مورد استفاده قرار می گیرد و جانشین مناسبی برای سوخت جی پی 4 می‌باشد. سوخت جی پی 7 کمابیش مشابه جی‌پی 5 است اما اشتعالی مثل سوخت‌های نفتی دارد و علامت ناتو آن F44 است.
سوخت JP-8
نیروی هوایی ایالات متحده در سال 1995 سوخت JP-8 را جایگزین JP-4 کرد. این سوخت دارای نقطه اشتعال بالاتر،بقاپذیری بیشتر و میزان ترکیبات سرطان‌زای کمتر است.
JP-8 از لحاظ ساختاری شبیه به JP-5 است با این تفاوت که نقطه اشتعال پایین‌تری دارد. این سوخت به واسطه ویژگی‌های منحصر به فرد خود تا سال 2025 در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده خواهد بود. JP-8 در بین نیروهای ناتو با کد F-94 شناخته می‌شود. ترابری هوایی غیر نظامی از ترکیبی یکسان با JP-8 تحت عنوان JET-A به عنوان سوخت استفاده می‌کند.
سوختJP-8
شامل ترکیباتی مانند باز دارنده انجماد آب درون سوخت، بازدارنده خوردگی موتور توسط سوخت، روان‌کننده و مواد ضد الکتریسیته ساکن می‌باشد. در ساختار JP-8 میزان بنزن که ماده‌ای سرطان‌زا و هگزان که ماده‌ای سمی است کاهش‌ یافته است.
سوخت JP-8 +100
گونه ارتقا‌یافته JP-8 در سال 1994 تولید شده است. پایداری گرمایی این سوخت تا 100 درجه فارانهایت افزایش پیدا کرده است. از مشخصات ظاهری این سوخت می‌توان به این موارد اشاره کرد: دمای اشتعال 38 درجه سانتی گراد - دمای اشتعال خود به خود 270 درجه سانتی گراد-دمای جوش 140 تا 300 درجه سانتی گراد-حلالیت در آب ناچیز-رنگ زرد کم رنگ (کاهی رنگ)
سوخت JP-TS
ویژگی خاص این سوخت تعادل گرمایی بسیار بالا و نقطه انجماد پایین آن است. JP-TS در سال 1956 برای هواپیمای جاسوسی U-2 تولید شد. این سوخت تنها در 2 پالایشگاه ایالات متحده تولید می شود.
سیال JP-10
یک پیشران مایع است که به خاطر نقطه انجماد بسیار پایین، از آن به عنوان سوخت موشک‌های هوا تنفس استفاده می‌شود. این سیال از ترکیب خالص به نام EXO-TETRAHYL DRODICYELOPETADIENE ساخته شده است. فضاپیمای X-37 که در ناسا طراحی شده است احتمالا از این سوخت استفاده خواهد کرد.
سوخت JP-900
نیروی هوایی ایالات متحده در حال توسعه برنامه موتور توربینی IHPTET برای دو برابر کردن میزان نسبت سوخت به وزن می باشد. برنامه IHPTET در حال یافتن راهی برای افزایش فشار و دمای سوخت موتور جهت دستیابی به افزایش نسبت سوخت به وزن می باشد. برای این منظور نیاز به سوختی خاص است که پایداری گرمایی آن حدود 900 درجه فارنهایت باشد. این سوخت همچنین دارای پایداری اکسایشی و پایداری گرما کافت می باشد و در دانشگاه پنسیلوانیا تولید شده است.
سوخت JET A-1 و JET A
سوخت گفته شده به دلیل دارا بودن خلوص بالا یعنی نداشتن مواد گوگردی و اسیدیته پایین پس از افزایش مواد افزودنی مورد نیاز مستقیما مورد استفاده قرار می‌گیرد.

کدهای سوختی:
کد A: معرف سوختی است که دارای موادی چون ضدیخ ، ضداکسیژن و ضدزنگ زدگی است.
کد B: این نوع سوخت مانند F-34 است فقط ضدیخ ندارد.
کد C: این نوع سوخت تجاری است و برای خطوط هوایی با مشخصات معین و برای موتورهای جت در نظر گرفته شده است.
کد D: نقطه انجماد آن 50- درجه فارنهایت می باشد و مانند JP-8 است.
کد E: نقطه انجماد آن 36- درجه فارنهایت است.
کد F: از هر نظر همانند JP-4 می باشد.

نظرات

نظر شما جهت ثبت نظر خود در وب سایت عضو شوید
برچسب ها :